# และแล้ววันแข่งขันก็มาถึง #
“ไงฮะรุ่นพี่นากามารุ” คุซาโนะทักทายอย่างเย้ยหยันด้วยรอยยิ้ม
“จะเอาไงก็ว่ามาเลย” ยูอิจิไม่สนใจคำทักทาย ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นๆ
“จะรีบไปไหนล่ะ...รุ่นพี่...ใจเย็นๆน่า...ยังไงโทโมะก็ต้องเป็นของผมอยู่ดี...” คุซาโนะกล่าวอย่างวางมาด แต่ยูอิจิ
ไม่คิดจะพูดหรือตอบกลับใดๆสายตาจ้องเข้าไปในดวงตาจอมเจ้าเล่ห์คู่นั้นอย่างเอาเรื่องไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมยกให้
เด็ดขาด“กติกามีอยู่ว่า ภายใน 1 ชม.นี้เราจะแข่งบาสกันตัวต่อตัว ใครได้แต้มมากกว่าคนนั้นก็ชนะแล้วก็เอาตัวโทโมะไป
...แต่จะเอาชนะด้วยวิธีไหนนั้น....ก็แล้วแต่จะเล่น...อ่ะนะ” คุซาโนะกล่าวเนิบๆ
“กติกาก็ไม่ยากนี่...เริ่มได้รึยังล่ะ!! ฉันขี้เกียจคอย เสียเวลา”
“โอเค้....งั้นเริ่มเล้ย...!!!”
~~ปี๊ดดดด~~สัญญาณนกหวีดบ่งบอกเวลาเริ่มแข่งขัน
คุซาโนะเป็นฝ่ายได้ลูกบาสไปก่อนเค้าวิ่งไปที่แป้น เอาหัวกระแทกเข้ากับกลางลำตัวของยูอิจิที่พยายามกันทำให้
ยูอิจิล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความจุกแล้วก็......
สวบ!!!! เสียงลูกบาสลงห่วง คุซาโนะเป็นฝ่ายได้แต้ม ลูกบาสลอดห่วงลงมาแต่ยูอิจิลุกขึ้นได้ทันวิ่งมารับลูกได้
ก่อนและรีบเลี้ยงไปที่แป้นของฝั่งตัวเองบ้างแต่...
พลั่ก!!!! คุซาโนะวิ่งตามมาข้างหลังแล้วผลักยูอิจิล้มลงหน้าขมำ รับลูกบาสได้ก็รีบวิ่งไปที่แป้นฝั่งตนเองแล้ว....สวบ!!!!!! ลูกบาสลอดลงไปในห่วงวงกลมอย่างสวยงาม แต่ยูอิจิไม่ยอมแพ้เขาลุกขึ้นมาได้แล้ว พยายามที่จะวิ่ง
ไปแย่งลูกบาส แต่ก็พลาดท่าคุซาโนะเข้าจนได้
ตุ้บ!!! ลูกบาสกระเด็นใส่หน้ายูอิจิเข้าอย่างจังเป็นเหตุทำให้เลือดกำเดาไหลไม่หยุด ปวดจมูกไปหมด สมองเริ่ม
เบลอๆเพราะแรงกระแทก“ขอโทษครับ รุ่นพี่!!พอดีลูกมันหลุดมือน่ะ...” แล้วคุซาโนะก็วิ่งกลับไปที่แป้นฝั่งของตนกระโดดแล้วชู้ต!!!....
สวบ!!!!!! ลูกบาสลงไปที่แป้นอีกครั้งอย่างสวยงามสวบ!!!!!!
เสียงลูกบาสลงห่วงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่สำหรับยูอิจิ ตอนนี้แทบมองไม่เห็นอะไรเลยด้วยซ้ำตาลายไปหมด ด้วยฤทธิ์
ลูกบาสฝีมือคุซาโนะ มันกระแทกหน้าเค้าไปหลายทีไม่รู้ตอนนี้ดั้งจะหักไปแล้วหรือยัง? ทั้งเจ็บทั้งปวดไปหมด
“ขอเวลานอก!!!!” ยูอิจิตะโกนขึ้นหลังจากเกมดำเนินมาได้ 35 นาทีเริ่มไม่ไหวแล้ว ผ่านมาตั้งครึ่งชั่วโมงเพิ่งชู้ต
ได้ยังไม่ถึง 5 ลูกเลย แต้มงี้ห่างกันลิบลับ จะทำไงดีเนี่ย ไม่คิดว่าไอ้วิธีที่บอกว่าจะเอาชนะยังไงก็ได้มันจะเล่นขี้
โกงขนาดนี้ไม่ไหวเลย เจ็บจมูกชะมัด
“ยู!!!ยู!!ยูเป็นไงบ้าง...เค้าเป็นห่วงแทบแย่...เจ็บมากมั้ย??” เมื่อร่างสูงเดินมาข้างสนามโทโมะก็รีบวิ่งมาดูอาการ
ทันที น้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำ รีบนำน้ำแข็งมาประคบที่จมูกของร่างสูงให้อย่างเบามือ อยากจะเจ็บแทนคน
รักยิ่งนัก
“ไม่เจ็บครับ...ยูไม่เจ็บเลย...อย่าร้องไห้นะคนดี...สัญญานะครับ...” ยูอิจิรั้งมือร่างบางมากุมไว้พร้อมกับจุมพิต
เบาๆที่ฝ่ามือ...เป็นการปลอบโยน
“เค้ารู้...อึก...ว่า..ยูต้องเจ็บเพราะเค้า...”
“โอ๋ๆ คนดีของผม อย่าร้องไห้นะ...ถึงผมจะเจ็บสักแค่ไหนถ้าเพื่อโทโมะแล้ว...แค่นี้ผมทนได้...สบายมาก..หาย
ห่วงครับ!!” พูดไปก็จับหัวร่างบางมาซบที่ไหล่กว้างไปพร้อมเบ่งกล้ามโชว์ว่าตนยังแข็งแรงอยู่ไม่ต้องเป็นห่วง
“ยูก็ดีแต่พูดแบบนี้...อึก....เค้ารู้นะ...อึก...ว่ายูเจ็บมากอ่ะ...อึก..เค้าเป็นเพื่อนกับยูมาก่อนนะ” ร่างบางพูดไปพลางก็
สะอื้นไปพลาง
“แต่ตอนนี้ไม่ใช่นี่ครับ...โทโมะจังเป็นคนที่ยูรักมากที่สุดต่างหากล่ะ...เพื่อคนที่ยูรัก..ไม่ว่ายังไงยูต้องทำให้ได้...
สัญญานะครับว่าห้ามร้องไห้...ไม่งั้นยูจะไม่มีกำลังใจกำลังกายในกายแข่งช่วงต่อไปนะ”
“อึก....อื้อ...สัญญา...จะไม่ร้องไห้...อึก...อึก”
“ดีมาก...เด็กน้อย...” มือหนาเลื่อนมาบีบจมูกร่างบางเป็นเชิงหยอกล้อแต่.... เจ็บนะ ไอ้ยูบ้า
~~ปี๊ดดดดดดดด~~
“หมดเวลาแล้ว...ไปก่อนนะ...สัญญาแล้วนะ...พีจัง...”
“อื้อ”
สวบ!!! พร้อมเกมเริ่มยูอิจิก็เป็นฝ่ายรุกก่อนทันทีซู้ตลงไปด้วยลูก 3 แต้ม คุซาโนะเห็นก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ทั้งๆที่
จะไม่ยอมปล่อยให้ยูอิจิได้ลูกไปเลยแม้แต่น้อยแท้ๆสวบ!!!คุซาโนะพยายามขัดขวางแต่ยูอิจิไม่ยอมอีกแล้ว เค้าสามารถดักทางคุซาโนะได้ทุกทางและเบี่ยงตัวหลบ
พร้อมกับซู้ตลูก 3 แต้มได้อีกครั้ง สร้างรอยยิ้มบางๆให้กับคนตัวเล็กข้างสนามขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“ผมไม่ทางยอมหรอก ยังไงแต้มผมก็ยังนำอยู่” คุซาโนะกล่าวเรียกกำลังใจตัวเองพร้อมกับเย้ยหยันยูอิจิไปในตัว
“ดูจะมั่นใจจังนะ 15 แต้ม โถ่...เด็กๆ” ยูอิจิข่มขวัญคู่ต่อสู้แล้วก็เลี้ยงลูกไปที่เส้นสามแต้มแล้วก็..
สวบ!! ลงอย่างสวยงามอีกตามเคยเรียกเชียร์จากข้างสนามได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะจากยามะพี
“เห็นมั้ยแค่นี้ก็เหลืออีกแค่ 12 แต้ม ซู้ตลูกสามแต้มอีกแค่ 4 ลูกก็เสมอ 5 ลูกก็ชนะ...55 เพราะเวลาเหลืออีกแค่ 10
นาทีทันถมถืด..โฮะๆ”
“ฝันไปเหอะ” แล้วคุซาโนะก็ตั้งท่าวิ่งเอาหัวพุ่งเข้าชนที่กลางลำตัวยูอิจิอีกครั้งเผื่อผลกระทบครั้งนี้จะทำให้ยูอิจิไม่
สามารถลุกขึ้นมาได้อีกแต่ผิดคาดเมื่อยูอิจิอ่านทางออกเลยเอาลูกบาสเข้ากันกลางลำตัวไว้แทนเป็นเหตุทำให้คุซา
โนะนั้นหัวโหม่งเข้ากับลูกบาสเต็มๆล้มลงไปกองกับพื้นอยางไม่ได้สติ ยูอิจิได้ทีก็เลยรีบวิ่งไปที่แป้นและ...
สวบ!!!
สวบ!!!
สวบ!!!
สวบ!!!
สวบ!!!
สวบ!!!
ปี๊ดดดดดดดดดด~~~~~~~~~เสียงสัญญาณนกหวีดบ่งบอกหมดเวลาการแข่งขัน
ผลตัดสิน ‘ยูอิจิเป็นฝ่ายชนะ’
“เฮ้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงโห่ร้องกึกก้องไปรอบๆสนามแล้วยูอิจิก็ล้มลงไปกองกับพื้นทันที รอยยิ้มที่
เกิดขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่มของร่างบางค่อยๆจางลงทีละนิดๆและค่อยๆเริ่มแทนที่ด้วยหยดน้ำใสๆในทันที“ยูอิจิ๊!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ร่างบางตะโกนสุดเสียงและรีบวิ่งเข้าไปหาคนรัก....เป็น
ห่วง....เป็นห่วงเหลือเกิน....
“ยูอิจิ...ยูอิจิ...อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ....ลืมตาก่อนสิ....ยู...ยูฮะ...” ร่างบางร้องไห้คร่ำครวญมือเรียวก็จับปกคอเสื้อยูอิ
จิเขย่าไปด้วยแต่คนตรงหน้าก็ไม่ยอมลืมตาเสียที
“ฮือๆๆๆๆๆ...........ยู.....ตุบๆๆๆๆ ตื่นสิ...บอกให้ตื่นไงเล่า...” ใบหน้าหวานแนบลงกับอกแกร่ง ร้องไห้คร่ำครวญ
และเผลอเอากำปั้นทุบลงอย่างลืมตัว
“โอ๊ยๆๆๆๆๆ!!!!เจ็บครับเจ็บ....โอ๊ย...จุกเลยนะเนี่ย...แรงเยอะชะมัด”
“โอ๊ะ!!!ยู ฟื้นแล้วๆ....เป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนรึป่าว? มีอะไรบาดเจ็บสาหัสมั้ย? แล้วทำไมถึงสลบไปล่ะ...ยู...ยู
เป็นอะไร....ฮือๆๆๆๆๆ....” เมื่อเห็นยูอิจิฟื้นขึ้นมายามะพีก็รีบรัวคำถามใส่ในทันทีแล้วโผเข้ากอดยูอิจิอย่างแนบ
แน่น“โอ๋ๆๆๆๆๆยูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย....แค่เหนื่อยแล้วก็ไม่มีแรงจะเดิน...เลยคิดว่าถ้าลงไปนอนกะพื้นสักหน่อย
ก็คงจะดี” มือใหญ่ค่อยๆลูบศีรษะทุยอย่างปลอบโยน“หา!!!!!!!!!!!ไม่แป็นอะไรเนี่ยนะ แล้วแผลนี่ล่ะ แล้วที่ท้องอีกล่ะ จมูก ปาก ยูไม่เจ็บเลยหรอ....”
“ไม่เลยสักนิด ถ้า......คืนนี้มีโทโมะมารักษาให้ รับรองว่าหายเป็นปิดทิ้งเลยครับ 55” ประโยคหลังก้มลงไป
กระซิบที่ข้างหู เรียกเลือดให้พุ่งสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าหวานได้เป็นอย่างดี
“อ่ะ...ไม่มีทาง...ยูขี้โกง...” มือเล็กเริ่มรัวกำปั้นลงมาที่ไหล่หนาอีกครั้งอย่างเขินอาย(อ๊ะ...ขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ...
นึกออกแล้วว่าก่อนแข่งสัญญาอะไรกับยูไว้)“ใครว่าล่ะ...โทโมะกำลังขี้โกงยูต่างหาก...ก็ก่อนแข่งโทโมะเป็นคนพูดเองนี่นา...ไม่รู้ล่ะ..ได้มัดจำมาแล้วด้วย...”
พูดไปก็ทำแก้มป่องๆไปพร้อมกับเชิดหน้าหนีไปอีกทางนึง
“5555 โคอาล่าขี้งอน...โคอาล่าขี้งอน...เค้านึกออกแล้วน่า...สัญญารับรองไม่เบี้ยวเด็ดขาด...น้า...อย่างอนเค้าน้า....
อย่าทำแก้มป่องๆแบบนั้นสิจะแย่งเค้าเป็นปลาทองหรือไง? ”
“นี่...(จิ้มๆ)อย่างอนเค้าน้า...” ง้อไปก็เอานิ้วเรียวๆจิ้มแก้มร่างสูงไป
“ไม่เอา...งอนแล้ว...” แล้วร่างสูงก็สะบัดหน้าหนีอีกครั้ง
“งั้นไม่ง้อละ...คืนนี้ก็จะไม่ให้เข้าบ้านด้วย” พูดจบร่างบางก็ลุกขึ้นเดินหนีไปเลย แก้เผ็ดไอ้โคอาล่าซะมั่งหมั่นไส้
คนเค้าอุตส่าห์ง้อแล้วยัง....“อ้าว...เฮ้ย....โทโมะจ๋า...โทโม๊ะ!!!!!.. อ่า..ไม่งอนแล้วคร้าบ...ไม่งอนแล้ว..ดีกันน้า....ให้เค้าเข้าบ้านน้า....น้า...น้า
...” พอเห็นร่างบางไม่ง้อต่อก็ไม่รู้จะงอนไปทำไมเดี๋ยวเป็นเรื่องใหญ่โตยูอิจิก็อดของขวัญพิเศษน่ะสิ ฮือๆ
“ไม่เอา...ไม่ต้องมายุ่งเลย” พอร่างบางหยุดเดินยูอิจิก็รีบวิ่งเข้าไปกอดในทันทีไม่ยอมปล่อยให้หนีไปได้หรอก
“น้า....น้าคร้าบ....แล้วยูจะไม่ดื้อไม่ซนน้า....สัญญาสัญญา....” อย่าอ้อนหวานๆอย่างนั้นได้มั้ยยูอิจิ...มันทำให้คนอย่างยามาชิตะ ต้องใจอ่อนทุกทีเลยน้า...อ่า...
“อย่าเงียบสิครับคนดี....หายโกรธผมแล้วใช่มั้ยอ่า....” พูดไปก็เอาแก้มตัวเองถูแก้มร่างบางไป
“หึหึ ไม่หายโกรธ” พูดเสียงเย็นๆ
“ง่า....ขอโทษคร้าบ...ขอโทษจริงๆน้า....ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้วคร้าบ...” ยูอิจิถอยหลังมาสองสามก้าวแล้วยกมือ
พนมขึ้นเหนือศีรษะโค้งๆ....ราวกับจะบอกว่า...ผมผิดไปแล้วจริงๆคร้าบ..ยกโทษให้ผมเหอะ...ประมาณนั้น
“55555....คิกๆๆๆๆๆๆ....ยูเป็นอะไรอ่ะ...5555”
“อ้าวก็ขอโทษโทโมะไง”
“ขอโทษฉันทำไม”
“อ้าว...ก็โทโมะโกรธ”
“ใครบอก ฉันไม่ได้โกรธอะไรเลยต่างหาก แค่อยากแก้เผ็ดไอ้โคอาล่าทึ่มๆก็เท่านั้นเอง คิกๆๆๆๆ” แล้วร่างบางก็
รีบวิ่งจู๊ดไปในทันที“อ้าว...อย่างนี้ก็............มานี่ซะดีๆไอ้ปลาทองตัวแซบ” พูดจบก็รีบวิ่งตามไปอย่างรีบเร่ง อย่างนี้มันต้องสั่งสอน
ซะให้เข็ด อย่าให้จับได้เชียวนะ ฮึ่ม!!
**บ้านยามาชิตะ**
“กลับมาแล้วคร้าบ~~” ยูอิจิและยามะพีตะโกนขึ้นพร้อมกัน
“เอ....ท่าทางป๊ากับม๊าจะไม่อยู่ซะแล้วนะเนี่ย....” ยามะพีบ่นพึมพำแล้วเดินเข้าไปสำรวจภายในบ้านของตัวเอง“เอ๋??จริงหรอ??คุณลุงคุณป้าไม่อยู่หรอ 5555 เสร็จโคอาล่าล่ะ ทางสะดวก โฮะๆๆๆๆๆ” พูดจบตาโคอาล่าหน้า
หื่นก็รีบวิ่งตามร่างบางเข้าไปในบ้านโดยทันที
“ยู.........ป๊ากับม๊าไม่อยู่บ้านอ่า...ไม่มีอะไรกินเลย.....~หมับ~”
“โอ๊ะ!!!เล่นอะไรเนี่ย...ตาโคอาล่า...”
“ป่าว...ไม่ได้เล่นแต่หิว....”
“หิว??...แล้วมากอดฉันทำไมเนี่ย....~ขลุกขลักๆ~” ร่างบางบ่นไปก็ดิ้นไป แต่คิดเรอะว่าจะหนียูอิจิพ้น
“ก็อยากกินปลาทอง...ในตู้มันไม่มี...” กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างๆหู ลิ้นร้อนชื้นเริ่มลิ้มเลียลากผ่านให้ร่างบางเสียวเล่นอย่างพึงพอใจ
“อ๊ะ....ยู....ไม่เอานะ...”
“ไม่เอาตรงนี้น่ะหรอ...” เสียงแหบพร่ากล่าวถาม
“อ๊ะ....ยู....” มือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกและหน้าท้อง ค่อยๆปลดกระดุมออกทีละเม็ดๆ
“ยู...ไม่เอาน่า....อ๊ะ...ยะ...อย่า....ไปอาบน้ำก่อนสิ” ร่างบางกล่าวบอกยูอิจิแต่เหมือนว่ายูอิจิจะไม่ได้ยินอะไรเลย
แม้แต่น้อยมือใหญ่ยังคงป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆสะโพกมน เสื้อนักเรียนตัวบางถูกถอดลงไปกองกับพื้นแล้ว
.........................................................(ยู : จิ้นเอาเองนะครับท่านผู้อ่านผมไม่อยากให้คนแต่งๆต่อแล้วอ่ะเดี๋ยวโทโมะจังของผมจะ
เขินเอา...ถ้าคุณผู้อ่านมาได้ยินเสียงที่รักผมขึ้นมาแล้วหลงผมจะทำไงล่ะ ไม่เอาหรอก ขอผมไป
รับรางวัลก่อนนะครับ บ๊ายบาย...)...........................................................
End.